Anonieme verhalen

Anoniem

Ik heb nu oorsuizen sinds een half jaar , in het begin werd ik erg angstig en wist ik niet wat te doen. Blijkbaar na wat rondvragen waren er in mijn familie nog twee personen die daar ook last van hebben. Na een gesprek met deze personen hadden zij zich blijkbaar neergelegd bij het feit dat ze oorsuizen voor de rest van hun leven zouden meedragen. Aanvaarding is enorm belangrijk bij het dragen van oorsuizen.

Na dat gesprek voelde ik me toch al stukken beter en ik moet zeggen, in het afgelopen half jaar heb ik daar ook leren mee leven en dat lukte goed. Op sommige momenten was het alsof het er niet meer was. Maar ik denk dat ik van geluk mag spreken dat het bij mij dikwijls een lage ruistoon is die ik alleen maar kan waarnemen als het helemaal stil is en als ik me er op concentreerde.

Ik heb me op maat gemaakt oordoppen aangeschaft voor luide feestjes. Elke keer ik ga, doe ik mijn oordoppen in. Toch voelde ik ongeveer een week geleden dat mijn oorsuizen verergerd was. Tijdens mijn dagelijkse bezigheid hoorde ik het ruisen (piepen) overal, terwijl dat vroeger niet zo was.

Nu vraag ik me af als dat mettertijd kan verslechteren? want soms weet je niet meer wat je hoort omdat je er zoveel aandacht aan schenkt en constant loopt op te letten. De kunst is om gewoon te vergeten dat het geluid er is.

Dat lukt me tot op heden heel goed, maar natuurlijk als het te erg wordt; kan je het gewoon niet meer negeren. Ikzelf ben dakwerker van beroep dus sta vaak in veel lawaai (zagen, slijpen, kloppen…). Nu is weer beter maar de angst is terug en zeker blijvend.

Anoniem

Zelf heb ik van kinds af aan gehoorschade opgelopen, zowel door erfelijke als door het niet voldoende verzorgen van aanhouden oorontstekingen. Deze waren zo intens dat er zelfs etter ontstond.

Na jaren van behandeling bij een professor, ging het heel af en toe beter, maar de gehoorschade die ik hierdoor heb opgelopen is onomkeerbaar. Op dit moment ben ik 38 jaar en reeds 6 jaar in het bezit van een hoorapparaat dat niet goed kan afgesteld worden door het aanhoudende gezoem. Het geluid kan je vergelijken met een draaien motor.

De ziekte van Ménière werd niet vastgesteld. Blijkbaar zou het liggen aan mijn rotsbeentje. Ik hoor links, maar de dokters kunnen er niets aan verhelpen. Het neemt mijn hele leven over, ik neem nu speciale medicatie die de bloedvaten openzet en speciale pillen om alsnog te kunnen slapen.

Toch begint de eindeloze strijd opnieuw met een vreselijk gezoem na het ontwaken

Geef een reactie

Scroll to top